Έτος

Υποτίθεται πως στα μέσα Οκτώβρη έκλεισα ένα χρόνο ως blogger
αν ο όρος αυτός είναι δόκιμος.
Γνώρισα πολλούς.
Ένιωσα πολλούς.
Μίσησα πολλούς.
Ξέχασα πολλούς.
Αγάπησα πολλούς.
Και ας μην το έμαθε κανείς σας εκεί έξω.
Για όλους εσάς μιλώ.
Δεν άρχισα αυτό το blog για κάποιον συγκεκριμένο λόγο.
Η μάλλον το άρχισα.
Αναζητούσα ταύτιση.
Και αποδοχή των σκέψεών μου.
Γιατί η μοναξιά είναι μόνο για να την μοιράζεσαι.
Μην με ρωτάτε με ποιον.
Με σας.
Με μένα.
Με τα πάντα.
Και κατά βάθως όλοι αυτό κάνουμε.
Και ας επικαλούμαστε ό,τι μας βολεύει.
Είμαστε μόνοι.
Και το μόνο που κάνουμε
είναι να ενώνουμε τις μοναξιές μας.
Blogαρουμε για να νιώθουμε λιγότερο μόνοι.
Blogαρουμε για να νιώθουμε μαζί.
Blogαρουμε για να νιώσουμε λιγότερο ένοχοι.
Blogaρουμε για να νιώσουμε πάλι παιδιά.
Blogαρουμε για να νιώσουμε έναν άλλο έρωτα.
Blogαρουμε για να χαλαρώσουμε κάπως τα δεσμά του μικροκοσμού μας.
Ή μήπως τελικά τα σφίγγουμε?
Δεν ξέρω.
Δεν θέλω να μάθω.
Και αυτό είναι σίγουρο.
Απλά γουστάρω αυτόν τον μικρόκοσμο.

Χρόνια Πολλά Momentum Mori