Μην φοβάσαι από αυτά που λεώ
δεν θα πονέσεις
όσο κι αν προσπαθείς σκληρά και άτεγκτα
κάποια στιγμή θα πέσεις.
Μην σε τρομάζουν αυτά στο δρόμο που ‘ρχονται
κραυγές αγνόησε τες, άστες να ανατέλλουν
τίποτα να μη σκιάζεσαι
ψίθυροι του παρελθόντος μονάχα αυτοί σε μέλλουν.
Στο διάβα σου
φωνές πολλές
και λόγια ανύκουστα
θα φτιάσουν στα αυτιά σου
κάνε πως δεν ακούς
άλλο το μέλλημα σου.
Άλλη η αγάπη σου
άλλα τα βήματα σου
αλλού φέγγει ο ήλιος σου.
Στα νυχτοπερπατηματά σου.
Στα αδύνατα τα μακρινά
τα ετεροχρονισμένα
μα κατά βάθος τα πάντα δυνατά
τα πάντα ξεγραμμένα.
Είναι τα πάντα στο μυαλό
στο νου το παραμύθι
μα από μικρό παιδί
για αυτό ‘χες καρδιοχτύπι.
Ιστορίες όμορφες μοναδικές
παλμοί οξύθυμοι και νευρικοί
συνάμα παιχνιδιάρικοι
ναι ρε γι’αυτό είναι ζωή.
Για να αγαπάς να πονάς
να χτίζεις να γκρεμίζεις
να βάφεις χρώματα χαρτιά
και ύστερα να τα σκίζεις.
Δεν είναι ότι είμαι ασταθής κακός
και τυχοδιώκτης
μα στα παιχνίδια του νου και της καρδιάς
βρες ‘ναν να μου το πει πραγματικά πως το ‘χει.
Και αν μου τον βρεις
φέρτον μου θέλω να τον ρωτήσω
”Τι είναι αυτό που σε κουνά
το μπρος ή ρε το πίσω;”
Πες μου ειλικρινά
λόγια να μην μασήσεις
πες μου το πώς θα κινηθείς
τι θα αποφασίσεις.
Δεν σε ρωτώ από αφέλεια
ούτε από απειρία
είμαι απλά περίεργος
πως την αντλείς πια τόση μαγεία.
Από έρωτες,σχέσεις
και συσχετισμόυς
αόριστους μετέωρους
συχνά και άπιαστους
πες μου το π’ως
πώς το κάνες
να ερωτευθείς
αφιερώθηκες
σε κάτι
χώρις πόνο χώρις δάκρυ
πες μου το πώς
σε αυτό τον κόσμο γενιέσσαι στο πλήθος
και φεύγεις μονάχός
σε καλώ πές το μου
τί έκανες και τα κατάφερες
να ερωτευθείς
πάντα πέφτεις
μα πάντα στο τέλος πάλι θα σηκωθείς.
Αδιάφορος
Αμετανόητος
με το κενό μέσα σου
που τόσο εποικοδομητικά γεμίζεις
συναισθήματα , αναμνήσεις , χάδια
και καθιζήματα
Τέτοια μου λες πως είναι οι αναμνήσεις.
Για μια ακόμη φορά
σε ρωτώ κατάμουτρα
πάνω από έναν φίλο
λίγο απλά να σκύψεις
δυο ψίθυρους ζωής
-μην το σκεφτεσαι-
ωμά να ξεστομίσεις.
Και όπως πάντα εσύ
στα αρχίδια σου
δάκτυλο μην κουνήσεις
λικνίζεις το τσιγάρο σου
και σιγομουρμουρίζεις.
Πώς δήθεν το άλλο μου μισό
είναι ένα λουλούδι
για να βλαστήσουν οι ανθοί
θέλουν χρόνο, νερό και ένα γλυκό τραγούδι.
Πως μονάχα δεν αρκεί να σπέρνεις
τους σπόρους σου
στα εύφορα αυλάκια
”πρέπει να τρέχει και νερό”
ναι αυτό είναι ατάκα..
Πρόσεχε μου λες
για το μισό σου που κοιτάζεις
ανόητος στο πουθενά
βλέμματα σα μοιράζεις.
Είν΄το μισό σου
πιο κοντά απ’όσο εσύ νομίζεις
άρπαχτο, μύριστο, άκουσ’το
κράτα το δροσερό
και εσύ ‘σαι που θα ανθίζεις…
